پیرمرد مفلس

زمین شناس ِ حقیری تو را رصد می کردبه تو ستاره ی خوبم، نگاه ِ بد می کردکنارت ای گل زیبا، شکسته شد کمرمکسی که محو ِتو می شد، مرا لگد می کردتو ماه بودی و بوسیدنت نمی دانیچه ساده داشت مرا هم بلند قد می کردبگو به ساحل چشمت که من نرفته چطوربه سمت جاذبه ای تازه جزر و مد می کرد؟چه دیده ها که دلت را به وعده خوش کردندچه وعده ها که دل من ندیده رد می کردکنون کشیده کنار و نشسته در حجلهکسی که راه شما را همیشه سد می کردکاظم بهمنی پیرمرد مفلس...

از راه بزن بیرون، ای رندِ خطرپیشه!از خاکِ سکون بَرکن! ای تیشه بر این ریشه! در ترس چه میجویی؟ ای مدعیِ غیرت!در شک و یقین خو کن، با لذتِ این حیرت! من عاشقِ مطرودم! آوارهگیام! دودم!اسطورهی هرجایی، تاریخیِ نابودم! حرمتشکنِ خویشم، آرامشِ تشویشم!زندیقِ قسمخورده، با فاجعه همکیشم! تا قلبِ پرآشوبم، ویران شد و راحت شد!با وحشیِ چشمانش، الهامِ جراحت شد! آتش زد و رقصیدم، با ظلمت گیسویشمن نور شدم دیدم در مسلخِ ابرویش این شرمِ نجیبانه در واژه نمیگنجد!از شرم گذر کرده، در خانه نمیپاید! طوفانیِ احساسش، خاشاکِ غزل بردهرندانهترین داغش بر قلبِ خدا خورده افشین یدالهی پیرمرد مفلس...